Conversations with Raki Ap from West Papua


The current Friday’s for Future campaign leading up to the global march on September 24th focuses on intersectional justice for MAPA’s (most affected people and places) and calls out to uproot the system, ending neo-colonial structures. The MAPA are the least responsible for the climate crisis yet suffer most from the devastating consequences.

With this featured interview series, Friday’s for Future Zwolle wants to spread knowledge around different topics concerning the call for global intersectional justice. The interview with Raki Ap sheds light on the injustices happening in West Papua and the principal aim of the Free West Papua Campaign, which is to persuade the UN to review its role in this event and for the world to allow the Papuans a true act of self-determination.

(Find out more on:

What is your role in the Free West Papua Campaign?

I am the international spokesperson since two or three years. It’s a huge honour but also a huge responsibility. I educate people on what is happening concerning West Papua and I coordinate other similar campaigns across the globe.

Can you tell us about your personal history that brought you to this role?

Absolutely. I am myself a West Papuan. I was born across the border of West Papua in Papua New Guinea, which is an independent country. Just four months before I was born, the Indonesian military assassinated my father, who was an anthropologist and famous musician. His protest songs united the West Papuans, who consist of more than 250 indigenous tribes. This is something that the colonized people of Indonesia did not like; they imprisoned him and created a scenario in which he apparently had tried to escape and they shot him in the back. My three brothers and my mother, who was pregnant with me, fled to Papua New Guinea and I was born there in a refugee camp. About a year later we flee to the Netherlands to seek political asylum. This was in 1985. I grew up in the Netherlands as an ordinary Dutch citizen. I joined the Dutch army because I wanted to contribute to peace and justice, but I found about these political dynamics which created the situation in West Papua. Realizing why I did not have my father anymore and why we fled to the Netherlands has transformed me to become the activist I am known as today.

How is the Netherlands reacting to the issue in West Papua?

The attitude of the Dutch government, the media and the education system is very shocking. As West Papua is a former Dutch colony the Netherlands promised us freedom when Indonesia became independent in 1962. The Netherlands signed an agreement with Indonesia, the so-called “New York Agreement”, to transfer the sovereignty to Indonesia. They played a huge (economic) role prior the settlement but from that moment on, the Dutch government became silent. The history teachers did not educate students about what is happening in the former colonies. So the goal of our campaign is to “break the deadly silence”. Because in this great silence, the killing of victims continues. Our talk is very clear. To break the silence around the world and especially in the Netherlands because it is a former colony. Our position is to take on more responsibility on what is happening there. As a former soldier I know that they cannot talk about fair intentions, bringing so-called peace and justice to Afghanistan and Mali, but then looking away from a genocide happening in their former colony. That’s the spirit of our campaign. What we see from giving guest lectures at universities and high schools that students and teachers are shocked, how it’s possible that our shared history is being neglected. Now, due to our story-telling with our campaign, people are finally hearing what is happening. Extinction Rebellion, Friday’s for Future; climate movements now know that West Papua is one of the largest tropical islands in the world and that we need to protect it and that the best protectors are the indigenous people of West Papua. We see a momentum of increasing awareness and support.

How is the mainstream media portraying West Papua?

The media is still not willing to expose the history as they should be doing. We must work really hard to create an event happening around the issue of West Papua for the media reporting a short item on it. We don’t even have a discussion on West Papua in the Dutch parliament. How is that possible? Therefore, we need to create public pressure to show the importance on what is happening.

Which companies are currently operating in West Papua and what kind of destruction are they creating?

The largest gold mine is located in West Papua and is owned by a US mining company and is exploiting this resource which has as result that all the surrounding forests are being cleared out. Indigenous people have lived in these forests for centuries. The rivers and the surrounding areas are heavily polluted with poison due to the mining. The fish are dying, the ecosystem is collapsing and is becoming unliveable. People who have their homes there need to find a new area where there is no forest being cleared and no poisoned water. Palm oil companies are clearing huge amounts of ancient rainforest, which has a result that indigenous people are forced to leave their territory. Their entire culture is being wiped out and everything is lost. The dignity, the way of life and human lives. It’s shocking.

It’s crazy to see that European countries promote this clean picture of themselves while they create a huge mess in other countries, historically and in the present moment. We are also not yet that affected by the climate crisis, while our brothers and sisters around the world are suffering.

Our challenge is to educate our brothers and sisters in the global North. That our lifestyle here has a price, and that price are the lives of the people living in the global South and the indigenous communities. Unilever wants to create cookies and soap but for that, rainforests are being cleared from life, losing culture and families who have lived there for centuries. This is the narrative and it is not taught in schools, so it is our task to tell the destruction of our lives. Haven’t we learned from slavery? Haven’t we learned from colonialism? No, we haven’t. Because we are threatening the existence of planet earth and its inhabitants.

What can the climate movement do to be more inclusive?

That is an interesting question. When we say “justice now, action now” we must really underline these words by listening to the science itself. The IPCC states that only 5% of the human population consists of indigenous people. Their way of life has preserved more than 80% of earth’s biodiversity. They are the best protectors of our ecosystem. At the same time, the IPCC says that 96% of deforestation happens on the land where indigenous people live. Looking at these numbers, our best way to protect biodiversity is to protect the indigenous people living in it. So the first thing I am educating the climate movement on is protect and support the lives of indigenous people. If they could continue their lives in the forest, the animals and plants would also still be there. When Greenpeace or WWF talk about climate justice, it is not just about the animals. It is about the indigenous peoples who live in balance with nature. The narrative of these environmental organizations is wrong, it is climate racism. Why is an Orang Utang worth more than 500,000 killed West Papuans? This might be overwhelming, and it should be. If we care about the lives and rights of indigenous peoples and people on the global South we wouldn’t have the extent of the climate crisis that we have now.

Why don’t these organizations put the indigenous cultures at the centre of their narrative?

Because it’s a colonial and privileged institution as well. Their starting point is different than of the people living in the jungle, who are part of the biodiversity. It is strange when two other activists and I who wrote an article about that the climate movement is not inclusive enough and that we are not being heard, that Greenpeace Netherlands and Friends of the Earth complained that they did not recognize this as true. These organizations should know what is happening there as West Papua is one of the largest biodiversity hotspots, and yet my criticism was surprising to them. Therefore, their narrative is wrong because if they would act on protecting the indigenous peoples the chances that the Orang Utang was still there would be much higher.

It is so important to show how people feel, to let emotions inside even in large organizations and politics because we aren’t machines. In the end we are humans and we need to express ourselves, it’s about our connection. Through expressing emotions we can find better solutions and become part of planet earth.

We should learn to feel at schools. What do we teach each other? We are losing each other; we are pushing each other away and through that losing the connection to our earth. That is why we don’t care about destruction. In education it is about profit for the system. We are being prepared for a cage; just focusing on a job and that’s it. But we are human beings, we should take care of everything around us. This is what life is about. This is the perspective of indigenous people, that we need to take care of each other and the environment.

What gives you hope to keep going?

The courage of my people. Even in such a difficult situation where West Papua has been described as one of the most militarized zones, NGO’s are banned from there by Indonesia for more than 60 years. Yet they find the courage to speak up, to express themselves and to mobilize people. We collected more than 1800000 signatures in 2019. That is 70% of our population. This inspires me every day. If they find the courage, what excuse can I have to not stand up and do my part? They put their lives at stake every single day and I have all the resources, all the safety, all the freedom. This drives me to keep going. No matter how bad the situation might seem, it could always be worse. The momentum they have created is even more inspiring. From nothing to more than 84 countries supporting a human rights mission in West Papua. Change is possible and the West Papuans have shown it. Nobody can convince me that change is not possible. If we can create it in such a difficult situation, we can create it anywhere.

What is your success story as an activist?

I am just a simple, humble individual. I am not rich, I can pay my rent; I take care of my family and I am very happy. I am not an academic. But that didn’t stop me. My story has shook entire institutions from schools to environmental organizations to the parliament – Because I know I have a very strong story. I let nobody stop me telling my story. I have created a lot of change within the climate movement for the indigenous perspective on climate change. And it’s still ongoing. This is my story, but it’s not a success if we do not reach our goals together. I couldn’t have done it without my friends and family, people like you who support me and listen to me. That’s the message. It’s not about me, it’s about people who are willing to listen and who spread the story. This is where the magic happens.

More info:

About the writer: I am Cosima, 20 years old, from Switzerland. Right now, I am studying “Global Project and Change Management” at the Windesheim Honours College, in Zwolle, The Netherlands. I am in the Friday’s for Future Zwolle team because I believe that anyone, no matter how big or small, can make change. Including me. I can only imagine living my life helping a sustainable development because it just feels right to live in a world that is inclusive, safe and healthy. It is our birth right as beings here on this earth to thrive.

Connect with Cosima on LinkedIn: Cosima von Seefried
Learn more about Fridays for Future Zwolle and join us

Conversations with Raki Ap from West Papua

De huidige Fridays for Future campagne vormt de aanloop naar het wereldwijde protest op 24 september, dat zich focust op intersectionele rechtvaardigheid voor MAPA’S (Most Affected People and Areas, of in het Nederlands: de meest getroffen mensen en plaatsen). Met de actie willen we mensen oproepen om zich tegen het systeem te verzetten en daarbij neo-kolonistische structuren te beëindigen. De MAPA’S zijn het minst verantwoordelijk voor de klimaatcrisis, maar lijden het meest aan de vreselijke gevolgen ervan.

Door middel van deze interviewreeks wil Fridays for Future Zwolle kennis verspreiden rondom de verschillende onderwerpen over wereldwijde, intersectionele rechtvaardigheid. Dit interview met Raki Ap brengt verschillende onrechtvaardigheden aan het licht, zoals de situatie in West-Papoea en het hoofddoel van de ‘Free West Papua’-campagne: de VN verleiden om haar rol in deze situatie te herzien en te zorgen dat de Papoea’s hun zelfbeschikkingsrecht kunnen uitoefenen.

(Meer informatie op:

Wat is uw rol in de ‘Free West Papua’-campagne?

Ik ben nu 2 á 3 jaar de internationale woordvoerder van de campagne. Het is een enorme eer, maar ook een enorme verantwoordelijkheid. Ik leer mensen over de situatie in West-Papoea en coördineer vergelijkbare campagnes over de hele wereld.

Kunt u iets vertellen over uw persoonlijke geschiedenis dat u tot dit werk heeft geleid?

Graag. Ik ben geboren bij de grens van West-Papoea, in Papoea-Nieuw-Guinea, wat een onafhankelijk land is. Slechts vier maanden voordat ik werd geboren, heeft het Indonesische leger mijn vader vermoord. Mijn vader was een antropoloog en bekend muzikant. Zijn protestliederen brachten de mensen uit West-Papoea, wat bestond uit meer dan 250 inheemse stammen, samen. Hier staken de gekoloniseerde mensen uit Indonesië echter een stokje voor; ze namen mijn vader gevangen, en blijkbaar probeerde hij te ontsnappen, maar werd hij in zijn rug werd geschoten.

Mijn drie broers en mijn moeder, die zwanger was van mij, vluchtten naar Papoea-Nieuw-Guinea, waar ik werd geboren in een vluchtelingenkamp. Ongeveer een jaar later zijn we naar Nederland gevlucht om politiek asiel aan te vragen. Dit was in 1985. Ik ben opgegroeid in Nederland als een normale Nederlandse burger. Ik ben later bij het Nederlandse leger gegaan, omdat ik wilde bijdragen aan vrede en rechtvaardigheid. Echter kwam ik toen achter de politieke dynamiek die zorgde voor de gebeurtenissen in West-Papoea. Daarmee kwam ook de realisatie waarom mijn vader er niet meer was, en waarom we naar Nederland moesten vluchten. Dit heeft mij gevormd tot de activist die ik vandaag de dag ben.

Hoe reageert Nederland op de gebeurtenissen in West-Papoea?

De houding van de Nederlandse overheid, de media en het schoolsysteem is erg choquerend. West-Papoea is een oude Nederlandse kolonie, die vrijheid beloofd kreeg toen Indonesië onafhankelijk werd in 1962. Nederland heeft toen een overeenkomst getekend, het zogenaamde ‘Akkoord van New York’, om de soevereiniteit over te dragen aan Indonesië. Nederland speelde een enorme (economische) rol voordat de overeenkomst werd getekend, maar vanaf dat moment werd de Nederlandse overheid stil. Wat de geschiedenisdocenten de leerlingen echter niet hebben geleerd, is wat er gebeurd met oude kolonies. Het doel van onze campagne is dan ook: ‘break the deadly silence’: breek de dodelijke stilte. Want in deze grote stilte blijft het moorden van slachtoffers doorgaan. Onze informatie is erg duidelijk. Breek de stilte over de hele wereld, maar vooral in Nederland, want het is hún oude kolonie. We willen meer verantwoordelijkheid over wat er daar aan de hand is. Als oud-soldaat weet ik dat ze niet kunnen beginnen over goede intenties (zogenaamde vrede en rechtvaardigheid brengen in Afghanistan en Mali), aangezien ze gewoon wegkijken van genocide in hun oude kolonie. Dat is de strekking van onze campagne. We merken dat studenten en leraren erg geschokt reageren op onze gastcolleges: hoe kan deze geschiedenis worden genegeerd? Nu, door onze verhalen in deze campagne, merken mensen eindelijk wat er aan de hand is. Extinction Rebellion, Fridays for Future en meer klimaatbewegingen weten nu dat West-Papoea één van de grootste tropische eilanden in de wereld is en dat we deze moeten beschermen met de beste beschermers die er zijn: de inheemse mensen van West-Papoea. We zien echt een impuls aan een stijgend bewustzijn en support.

Hoe brengt de reguliere media de situatie aan het licht?

De media laat nog steeds niet de geschiedenis zien zoals we zouden willen. We moeten echt hard werken om een evenement te creëren rondom de gebeurtenissen zodat er een item over gemaakt kan worden. We hebben over de hele situatie niet eens een discussie in de Nederlandse regering. Hoe is dat mogelijk? Daarom moeten we publieke druk creëren om het belang van de situatie in West-Papoea te laten zien.

Welke bedrijven werken momenteel in West-Papoea en wat voor schade richten zij aan?

De grootste goudmijn ligt in West-Papoea en is eigendom van een Amerikaans mijnbouwbedrijf die deze bron uitbuit, waardoor alle omliggende bossen worden gekapt. Inheemse stammen hebben eeuwenlang in deze bossen geleefd. De rivieren in de buurt zijn enorm vervuild met vergif van het mijnen. De vissen sterven, het ecosysteem stort in en zal onleefbaar worden. Mensen die hier wonen moeten een nieuwe plek zoeken waar er geen bossen worden gekapt en waar het water niet vervuild is. Palmoliebedrijven kappen enorme hoeveelheden regenwoud, waardoor deze inheemse mensen gedwongen weg moeten. Hun hele cultuur wordt weggevaagd en alles zal verloren gaan. De waardigheid, de manier van leven en mensenlevens: alles gaat weg. Het is choquerend.

Het is bizar om te zien dat Europese landen zichzelf zo mooi voordoen, terwijl ze een enorme chaos creëren in andere landen; zowel vroeger als nu. Wij zijn dan wellicht nog niet erg getroffen door de klimaatcrisis, maar onze broers en zussen over de hele wereld zijn aan het lijden.

Ons doel is om deze broers en zussen in het noorden te informeren. Dat onze leefstijl met een prijskaartje komt, en dat dat prijskaartje de levens van mensen in het zuiden en inheemse culturen is. Unilever wil koekjes en zeep maken, maar daardoor moeten regenwouden gekapt worden, gaan culturen ten onder en moeten mensen die er eeuwen hebben gewoond, vluchten. Dit is het verhaal en dit wordt niet geleerd op school, dus is het nu aan ons om het te vertellen. Hebben we niet geleerd van de slavernij? Hebben we niet geleerd van kolonisme? Nee, blijkbaar niet. Want we spelen nu met het leven van onze aarde en haar inwoners.

Wat kunnen klimaatbewegingen doen om meer inclusief te zijn?

Interessante vraag. Wanneer we zeggen: ‘justice now, action now’, moeten we deze woorden echt waarmaken door naar de wetenschap te luisteren. Het IPCC stelt dat slechts 5% van de mensen uit inheemse stammen bestaat. Door hun manier van leven heeft meer dan 80% van de biodiversiteit op aarde het overleefd. Zij zijn de beste beschermers van ons ecosysteem. Tegelijkertijd zegt het IPCC dat 96% van de ontbossing op land van inheemse mensen gebeurt. Kijkend naar deze cijfers, kunnen we onze biodiversiteit het best beschermen door juist ook de inheemse mensen die erin leven te beschermen. Dus, het eerste ding dat ik wil leren aan klimaatbewegingen is: bescherm en support de levens van inheemse mensen. Als zij hun levens kunnen voortzetten in het bos, kunnen de dieren en planten dat ook. Wanneer Greenpeace of WNF praten over klimaatrechtvaardigheid, moet dat niet alleen gaan over dieren. Het gaat namelijk ook over de inheemse stammen die in balans leven met de natuur. Deze organisaties hebben het dus fout, want het gaat hier om klimaatracisme. Waarom is een Orang-Oetan meer waard dan 50.000 vermoorde West-Papoea’s? Dit klinkt wellicht overweldigend, maar dat is het ook. Als we zouden geven om levens en rechten van inheemse mensen en mensen in het zuiden, zouden we niet in de klimaatcrisis zitten waar we ons nu in bevinden.

Waarom zijn deze organisaties niet meer gefocust op inheemse stammen?

Omdat dat ook koloniale en geprivilegieerde organisaties zijn. Hun beginpunt is anders dan de mensen die in de jungle leven, die deel zijn van de biodiversiteit. Het is opmerkelijk dat, toen twee andere activisten en ik een artikel schreven over dat de klimaatbeweging niet inclusief genoeg is en dat we niet gehoord worden, Greenpeace Nederland en Friends of the Earth klaagden dat zij het hier niet mee eens waren. Juist zij zouden moeten weten wat er nu aan de hand is, aangezien West-Papoea één van de grootste hotspots is op het gebied van biodiversiteit. Maar toch vonden ze mijn kritiek verrassend. Daarom is hun verhaalstelling onjuist, want als ze zich zouden bezighouden met het beschermen van inheemse mensen, was er een veel grotere kans dat de Orang-Oetan daar nog zou zijn.

Het is zo belangrijk om te laten zien hoe mensen zich voelen en emoties binnen te laten, juist ook in grote organisaties en politiek. We zijn nou eenmaal geen machines. We blijven mensen en we moeten onszelf uitdrukken; het gaat over onze connectie. Door middel van het uitdrukken van emoties kunnen we betere oplossingen vinden en een deel worden van de aarde.

We moeten leren voelen op school. Wat leren we elkaar nou? We raken elkaar kwijt; we drukken elkaar weg waardoor we de connectie met de aarde verliezen. Daarom zijn we ook niet bezig met de verwoestingen. Op school gaat het over de winst voor het systeem. We worden voorbereid op een kooi; focus je op je werk en ‘that’s it’. Maar we zijn mensen, we moeten zorgen voor alles om ons heen. Dat is waar het leven om draait, en dat is het perspectief van inheemse mensen: dat we moeten zorgen voor elkaar en onze omgeving.

Wat geeft u de hoop om door te gaan?

De moed van mijn mensen. Zelfs in zo’n ingewikkelde situatie waarin West-Papoea wordt omschreven als één van de meest gemilitariseerde zones, en waar NGO’s zijn verbannen door Indonesië voor meer dan 60 jaar, vinden mijn mensen de moed om zich uit te spreken en mensen te mobiliseren. We hebben meer dan 1800000 handtekeningen verzameld in 2019. Dat is 70% van onze bevolking. Dit inspireert mij elke dag weer. Als zij die moed kunnen vinden, welk excuus heb ik dan nog om niet mijn steentje bij te dragen? Zij riskeren hun leven elke dag weer, terwijl ik alle middelen, veiligheid en vrijheid heb. Dit is echt mijn drijfveer. Hoe slecht de situatie ook lijkt, het kan altijd erger. De impuls wat zij hebben gecreëerd is nog meer inspirerend. Van niets, naar meer dan 84 landen die een missie om mensenrechten in West-Papoea steunen. Verandering is mogelijk en de West-Papoea’s hebben het laten zien. Niemand kan mij overtuigen dat verandering niet mogelijk is. Als we verandering kunnen creëren in zo’n lastige situatie, dan kan het overal.

Wat is uw activistische succesverhaal?

Ik ben enkel een simpel, bescheiden individu. Ik ben niet rijk, maar ik kan mijn huur betalen, ik zorg voor mijn familie en ik ben erg gelukkig. Ook ben ik geen academicus. Maar dit houdt me niet tegen. Mijn verhaal heeft hele instituties gechoqueerd: van scholen tot milieuorganisaties tot het parlement –ik weet dat ik een erg sterk verhaal heb. Ik laat niemand me ook stoppen om dat verhaal te vertellen. Ik heb al gezorgd voor veel verandering binnenin de klimaatbeweging over het inheemse perspectief op klimaatverandering. En die verandering is er nog steeds. Dit is mijn verhaal, maar het is geen succes als we onze doelen niet samen behalen. Ik kon dit nooit zonder mijn familie, vrienden, mensen die me steunen en mensen die naar me luisteren. Dat is het verhaal. Het gaat niet om mij, het gaat om mensen die willen luisteren en die het verhaal willen verspreiden. Dat is waar ‘the magic happens’.  

Meer info:

Over de schrijver: Ik ben Cosima, 20 jaar oud en ik kom uit Zwitserland. Ik studeer Global Project and Change Management op het Windesheim Honours College in Zwolle. Ik zit in het Fridays For Future Zwolle team, omdat ik geloof dat wie dan ook, maakt niet uit hoe groot of klein, een impact kan maken. Ik probeer duurzaam te leven, omdat het goed voelt te leven in een wereld die inclusief, veilig en gezond is. 

Connect met Cosima op LinkedIn: Cosima von Seefried
Leer meer over Fridays for Future Zwolle en wordt actief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *